“Artık sadece yapmam gerekenleri yapıyorum.”
Sabah kalkıyorsun ve gün başlıyor.
Yapılacak işler, sorumluluklar, senden bir şeyler bekleyen insanlar…
Sen de her zamanki gibi yetişmeye çalışıyorsun. Elinden geleni yapıyor, birçok şeyi üstleniyor, çoğu zaman kendini en sona bırakıyorsun.
Ama bir süre sonra fark ediyorsun ki, senin yaptıkların artık herkes için çok normal. Sanki zaten yapmak zorundaymışsın gibi…
Ne bir teşekkür var ne de gerçekten görülüp takdir edildiğini hissediyorsun.
Günler geçiyor, sen her şeyi yapmaya devam ediyorsun ama içindeki o istek, keyif ve mutluluk giderek azalıyor. Ve bir noktada kendine şunu soruyorsun:
“Ben ne zaman sadece görevlerimi yerine getiren biri oldum?”
“Peki ben bu hayatın neresindeyim?”